Z niezapisanego zeszytu pełnego snów o przyszłości
wypadają zcierane myślami w nicość kartki
Powstałe z prochu niechaj w proch się rozpadną
Z niebytu wyrosłe u boku siostry Wyobrażni
Zimnym światłem aureoli matki-Nadziei wykarmione
teraz niech spłoną doszczętnie na stosie Życia
Sentencje, zapiski, myśli wnikliwe i scenariusze
gińcie w ogniu podsycanym leciwymi piórami
wyszarpywanymi szybko ze skrzydeł wygnanej siostry
Kawałki połamanej aureoli stopione płomieniami
wypełnią czekającą już formę na urnę przeszłości
Zeskoczę z nią w stumilową studnię pełną mroku
zabierając w ręku dwie kartki wyrwane z zeszytu
Pierwszą wyblakłą zapisaną niegdyś już spełnionym marzeniem
Ostatnia jeszcze czystą czekającą na spisanie ostatniego życzenia