Nie, nic, tak tylko napisalem. I tak nie wiem o czym pisac. W domu mam notke taka na kilka ekranow – ale jej zapomnialem ze soba. I moze i lepiej.
Jak szum i cisza moga wspolistniec razem?
Bo wlasnie to zauwazylem ostatnio.
Przywolujac slowa jednej z kultowych polskich komedii: „zupelny brak akcji jest”. Nie dzieje sie nic – oczywiscie mowie o sobie i mojej stronie. Nocami nalogowo ogladam filmy – w dzien spie – jem i skoro do tego leze godzinami w lozku – to tyje. Cos mnie wyzera – tak, to najlepsze slowo – wyżera – od srodka. Zmeczenie, przemeczenie i znuzenie – to dominuje w moim zyciu. I poczucie, ze kazdy ma mnie gdzies. Poczucie, co nie znaczy, ze tak jest, ale nie mam tez powodow, by myslec inaczej. „Pamietac” nie znaczy w koncu „byc”. Bo obok mnie nie ma teraz prawie nikogo. Pozostawily mnie samemu sobie w zasadzie wszystkie osoby, jakim ufalem i ktorym uwierzylem. Zostaly tylko falszywe slowa, sytuacje i mysli. Wyniszczajace mysli, ktore kraza wciaz po glowie. Wciaz niewyspany, milczacy, odlegly. I majacy dosc wszystkiego. Napisalem gdzies, ze pogodzilem sie z samym soba, z tym wszystkim, ale to nie jest prawda. Ja o tym po prostu nie mowie, nie pytam juz, nie interesuje mnie juz szukanie na sily prawdy, ale mimo tego to wciaz jest we mnie, zyje, jak rak wyniszczajac resztki checi do zycia. A prawdy o tym wszystkim nie ma i nigdy nie bedzie, a nawet gdyby jakas pseudoprawda istniala, to i tak nigdy bym jej nie uslyszal. Ale jej nie ma, nie ma prawdy. Sa tylko okrutne osoby i ich falszywe slowa. Zludzenia, wszystko to jedno wielkie zludzenie. Radosc, szczescie, bliskosc, milosc? To puste hasla – w moim zyciu okazalo sie, ze to zawsze byly puste hasla. Hasla – slowa, slowa slowa. A jakiekolwiek odpowiedzi na pytania „dlaczego?” i tak brzmia zawsze tak samo: „nie wiem”, „bylo minelo”, „takie zycie”, „taki swiat”, „zycie jest brutalne”. To przeciez takie proste – wystarczy dac sobie spokoj i isc dalej. Wystarczy. Ale to widac ponad moje sily.