Wspomnienia sa czasami jedyna rzecza jaka wydaje sie realna w zyciu i potrafia przeslaniac wszystko, co sie dzieje wokol. Piekne wspomnienia potrafia trwac i na nowo odnawiac sie w umysle – zwlaszcza, gdy tych wspomnien jest tak niewiele i tak delikatne w swym wyrazie sa. Ale wspomnienia sa chyba jedynym bogactwem jaki pozostaje, gdy juz nie pozostaje nawet cien z tego co wspominamy.
Czy otrzasnac sie ze wspomnien a moze lepiej jedynie zaczac je przeslaniac zwyczajnym zyciem, codziennoscia.
Najlepiej chyba odkryc w swojej codziennosci cos co zaprzatnie umysl i cialo… Tylko jak sie wyrwac z zakletego kregu trwania… Uwierzyc w przyszlosc… Uwierzyc w cien marzen… I skad brac sile by zaczac zyc a nie trwac…