ABCD – Z mojego listu do Kogos wyszarpane…

Tak trudno w rzeczywistosci obdarzyc Kogos uczuciem
calym soba i jednoczesnie unieszczesliwiac soba samym.
Jedno wyklucza drugie. I bedac mna tak trudno wierzyc i
ufac, ze slowa sa nie tylko slowami. Ze mowiac A Ktos kiedys
powie i B a pozniej C i kolejne litery alfabetu a nie…jak
zawsze bylo w moim wypadku…powie A, obieca B,
pomarzymy wspolnie o C a na koniec wstawi za ciezka
przeciwpancerna szybe A, odbierze zludzenie o B i powie ze o
C nigdy nie bylo mowy, by juz na sam koniec, na moment
przed moja „ucieczka”, powiedziec jestem szczesliwa ze
oddalam A i B Tamtemu, pomoz mi oddac mu C i
porozmawiajmy jak moglabym mu oddac D ale wiesz…
wolalabym abys to Ty towarzyszyl mi w przezywaniu B a nie
On. Jak ja moge sie wtedy czuc slyszac takie slowa? A ja
zawsze mam do wyboru jedno wyjscie nie raniace tej drugiej
Osoby, ale zdlawiajace mnie i moje serce do punktu i
zamieniajace mnie w nieczujacego ale pomocnego czlowieka i
jedno takie ktore choc Ja zrani, to bedzie dla Niej lepsze. Ale
zawsze chce zeby ta Osoba zrozumiala wpierw dlaczego to
Ona musi zdecydowac sie na to wyjscie, ktore jest
wymazaniem mnie, dlaczego powinna zrozumiec ze alfabetem
mozna bawic sie tylko i wylacznie we dwoje. Ze po odjeciu
stu procent od stu procent i tak na mnie moze najwyzej
zostac zero. Zazwyczaj i tak powoli odchodza bawiac sie
nowo odkrytym alfabetem, szczesliwi dniami, zyciem, wciaz
szukajacy ale juz nie kogos takiego jak ja.