Eutanazja… na podstawie: mgnienia zludzen przeszlosci.

Wtorek, bardzo pozno w nocy, ponizej w pliku gdzie to zapisuje wpisana wczesniej notka, ktorej nigdy nie wkleje na bloga. Notka o przeszlosci, o milosciach, o zludzeniach, ciaglych porazkach i zludnych nadziejach, o mojej sciezce zycia po prostu, tej ktora doprowadzila mnie do dzis. Powyzej slowa przepisanej ze sluchu utworu Eli lama sabachtani… tez na bloga… dwie krociutkie notki… i slowa „zostalem sam” konczace przepisane zdania. Na dole dobre kilka kilo tekstu, jakies cztery razy wiecej niz w tym wpisie. Zaczelo sie jak zawsze – logi z rozmow. Spakowane zipem, przypadkowo otwierane, czytane i analizowane. I przypominane sobie. A mialem pisac prace licencjacka na piatek. W tle dojmujaca, metafizyczna muzyka z filmu requiem for a dream przetykana enigma, szum obdartego z kolorow, jaskrawosci i kontrastu telewizora, zadymiony pokoj i ciemnosc rozjasniana jedynie ekranem monitorow, swiatlami przejezdzajacych samochodow i czasami niebieskimi rozblyskami karetki wyscigujacej sie z noca. Napisalem te notke pod wplywem chwili, tych logow i mojej sieciowej, choc przeciez nie tylko, rzeczywistosci. Napisalem jak umierali kolejni Piotrowie z przeszlosci. Jak wierzyli, ufali, jak kochali. Jak odrzucano ich pozbawiajac zludzen, pozbawiajac wszystkiego, chocby ostatkow szacunku do samych siebie. Jak karmiono ich, by pozniej odebrac ostatki wiary, ostatki nadziei i najwazniejsze – nawet sens slow, ktore im pisano. Jak osoby z przeszlosci unicestwialy w nim kolejne pozytywne cechy, obdzierali z tego, kim byl, w co wierzyl, lamaly marzenia i rozgniataly serce. Opisalem jak chodzil plynac przez powietrze, gdy pierwszy raz sie zakochal i jak to sie skonczylo. Zaznajomilem z pierwsza prawdziwa dla niego, choc tak bardzo falszywa i zludna, miloscia, ktorej poswiecil tyle czasu i jak okazalo sie, ze byl tylko zabawka w rekach szukajacej za nieznane mu winy wyrzadzone jej przez kogos nieznajomego, szukajacej jedynie kozla ofiarnego kobiety. Dotknal slowami historii łatki jaka sie stal dla innej osoby w zamian za kogos innego. Opisal role Kogos jeszcze innego, Kto juz od ponad roku nigdy go nie opuscil, zawsze pamietal i wspieral. Chcialem zawrzec subiektywna prawde o wielu wielu innych sytuacjach, zdarzeniach, zachowaniach. Zludzeniach. I klamstwach. Po co? Moze po to by zrozumiec? By zamknac to wszystko w tym tekscie, by rozbratac sie z tym wszystkim i pochowac kolejnego Piotra. By zabic w sobie siebie. Zabic, bo tak dalej nie da sie zyc. Zabic i wskrzesic kolejnego, jeszcze gorszego. Takiego, ktory nie bedzie zamyslal sie na godziny, nie bedzie wciaz go bolalo serce, ciazyla dusza, nie bedzie wrazliwy i nie bedzie topil sie w przeszlosci…. Takiego… jakim chcialbym teraz byc, a nie potrafie. Tak latwo zapomniec innym te slowa jakie mi pisali, a tak trudno zapomniec mi o tych umarlych Piotrach w mojej glowie. Odeszli, odeszly tamte slowa, ktos, ja, pozostal, a moze tylko cos. Pozostal przeciez smutek idacy w szeregu ze zrezygnowaniem. Pozostala samotnosc ciemnego pokoju, zal przygaszonych monitorow i papieros tlacy sie w ustach. Pozostala niechec do zycia i chec ucieczki gdzies daleko od tego wszystkiego lub chocby amnezji. Amnezji chwil, zludzen, marzen i bajek opowiadanych przez doroslych na sen. Amnezji przeszlosci. Eutanazji samego siebie.