Historie prawdziwe…

Jak już pisałem wiele razy, nie opowiadam tu o moim życiu, o konkretach… ale przed chwilą w rozmowie z Kimś wspominałem coś. I postanowiłem jednak napisać to i tutaj. Miałem tu wkleić prawie siedem kilobajtów tekstu – listu publicznego – jaki napisałem wczoraj – ale niestety padła mi dyskietka.
Wracając…

Kiedys bardzo dawno temu wujek poprosił mnie o to, bym zrobił zdjęcia podczas bierzmowania jego syna a mojego kuzyna. Dal mi kilka złotych na rolkę filmu. Okazało się, że to nie wystarczyło. Do tego ja zaspałem i w końcu nie pojawiłem się na tej uroczystości. Później gdy Go spotkałem nie powiedziałem nic – nie wspominalem o tym ani nic nie zrobiłem, żeby jakoś mu to wynagrodzić lub choćby przeprosić. W koncu kiedys wujek już dużo później powiedział mi, że jak coś to to bylo dla mnie z okazji mojego bierzmowania i żeby tak już zostało. Miałem wtedy jakieś 13 czy 14 lat. Zrobiłem zresztą wcześniej coś podobnego, tym razem jednak poszkodowanym był mój brat. Pożyczył od kogoś kasetę, ja ją słuchałem i wciągnęło mi taśmę. Wyciąłem ten całkowicie zniszczony kawałek i skleiłem nieudolnie taśma samoprzylepną. Brat nigdy się pewnie nie dowiedział, ani nie skojarzył, co się stało i dlaczego jego kolega pewnie miał do końca o nim złe mniemanie. Wtedy miałem jakieś siedem lat.

Ale dlaczego to piszę?

Teraz, gdy pożyczyłem od kolegi płytkę i dość długo ją używałem, na tyle długo i stale, że była porysowana, choć całkowicie sprawna, to kupiłem nową płytke, taką samą jak jego, przegrałem cała na tą nową, powiedziałem mu o tym i przeprosiłem za kłopot. Teraz mam tyle lat, co mam.

Ale co z tego wynika?

Być może nic… ale to był tylko przykład pisany Komuś w Sieci. Rozmawiałem z jedna z tych Kobiet, która mnie dawno temu zraniła i jedynej, której wybaczyłem, właśnie o tym, że kobiety które spotykałem w swoim życiu zawsze mnie raniły, jak i Ona, bez jednego słowa o tym dlaczego to robiły, otaczając to milczeniem i zapomnieniem jak ja tamten wypadek z fotografowaniem i pieniedzmi mi powierzonymi. Tylko, że ja wtedy byłem mały i nieodpowiedzialny. Wy nie dość, że z założenia byłyście odpowiedzialne, to ponoć byłem dla Was jeśli już nie najważniejszy, to choćby ważny. A kogoś ważnego ponoć się tak nie traktuje. Ja osobiście lepiej traktuję porysowaną płytkę kolegi, ktorego znam z widzenia, niż Wy moje życie i uczucia, i Prawde.

A i ja nie jestem i nigdy nie byłem ani nie będę moim wujkiem, który powie, że nic się nie stało, niczym nie dowie się choćby cienia prawdy o tym dlaczego to się stało. Będę szukał prawdy i tak długo jej dociekał wszystkimi możliwymi sposobami, aż usłyszę te parę zdań, które pozwolą mi się w końcu pogodzić z banalną prawdą, że realne jest tysiące razy ważniejsze i poważniejsze niż wirtualne, że słowa mi pisane w jednej sekundzie nie znaczą nic i zostają wyrzucone oraz zapomniane, i że zawsze przegrywam z niewirtualnymi „lepszymi modelami”. To zreszta proste, że ktoś taki jak ja, wirtualny gość znikąd, któremu można pisać wzystko bez odpowiedzialności za swoje słowa, do tego gość z mnóstwem errat, pustych i pokreślonych stronic, na dodatek w parszywej oprawie nigdy nie przebije „lepszego modelu”.

Zreszta już na koniec, dla mnie samego porównywanie kawałka taśmy i kilku złotych z ważnościa życia i uczuć choćby tak nic nie wartego człowieka jak ja może i jest nieporozumieniem, ale może dzieki temu zastanowi to choćby jedną osobę, która tu wejdzie i dotrze przez te wszystkie słowa do tego miejsca.