Nie chcę już nieba mi obiecywanego
ani piekła, które otrzymywałem
nie chcę choćby jednego z wzlotów
ani żadnego z niekończących się upadków
nie chcę słów zamiast milczenia
ani milczenia zamiast oczekiwanych słów
nie chcę już pytań niezadawanych
ani odpowiedzi pozostawianych samymi sobie
kłamstw, prawd, szczerości, nieszczerości
fałszywej uczciwości, udawanej troski lub miłości
poranków niechcianych, Słońca, wiatru i nocy
ani nawet własnego oddechu – też nie chcę
bo nie chcę niczego, czego chcieć bym chciał
Obiecaj mi tylko, że będę mógł
umrzeć, tak, by nie dowiedział się nikt
obiecaj, że nie dopadnie mnie wcześniej
żaden ból, fizyczny lub – ten z duszy – serca
że odejdę w ciszy, spokojnie w dal
ludzkiego świata, umysłów i serc
bez zbędnych uczuć, bez słów i łez
obiecaj, że nie wspomni mnie nikt
że umrę wraz z krótką pamięcią świata
o mnie, zapomnianym wczoraj i dziś
I obiecaj, że nigdy nie stworzysz
drugiego mnie, bo błędy przecież popełniasz
tylko ten jeden na szczęście skończony raz
Obiecaj, że obiecać mi będziesz choćby chcieć
Obiecaj – z nieludzką bo boską twarzą Boże
…Swiat to czarna dziura,ktora albo nas pochlonie albo pozostawi wciaz walczacych…samotnych milczacych…krzyczacych wewnatrz siebie ,ja lubie milczec…a Ty walczysz choc sie do tego nie przyznajesz…stad Twoj krzyk…
czlowiek popelnia bledy a malo tego musi za nie placic , ii to mnie najbardziej flustruje , przeciez nikt nie jest wszechwiedzacy a te wiedze zdobywa czesto nie dosc ze swoim ale co gorsze takze i cudzym kosztem i to mnie najbardziej rpzeraza , ile ludzi trzeba skrzywidzic zeby sie o czyms dowiedziec? ale takie jest zycie i trzeba isc do przodu a nie stac w miejscu i zastanawiac sie co sie zrobilo nie tak ….powodzenia w tej drodze w gore