Odchodzenie jak echo bładzące nad strumieniem…czasu

Odchodzenie…Zawsze tak boli. Chocby w swiecie wirtualnym. Chocby to byla osoba, ktora nigdy nie spotkalismy i nigdy nie spotkamy. Ale osoba, ktora pokochalem kiedys odeszla. Ale jestem szczesliwy, bo stalo sie to o czym marzyła i czego ja chcialem dla Niej. Odeszła w koncu od IRC’a od unreala i zaczela zyc wlasnym szczesciem w realu.
Juz nie spotykam Jej co wieczor na IRC’u. Juz nie przychodzi po pracy i nie je przy komputerze kolacji. Juz Jej nie mowie zawsze smacznego. Pamietam, kiedys mowilem dobranoc i milych piekych kolorowych snow, gdy szla spac. Tak bylo kiedys. Wspomnienia pieknych slow, pieknych chwil… pieknych uczuc
tak, to wszystko bylo jedynie w Sieci. Ale moje uczucie bylo prawdziwe. Straciłem Ją już dawno-tak czuję-gdy moje serce wskazało mi inną drogę. Ale Ona zawsze pozostała w moim sercu, w moich myślach. I będzie po kres moich dni.
A teraz…odeszla do Jej szczesliwego reala a ja nie moge podazyc za Nia. Nie moge nie dlatego, ze nie chce, ale wiem, ze nigdy nie bylo tak naprawde takiej mozliwosci.
Zobaczę Ją jutro…Ale kobiece jutro znaczy zawsze nigdy… Jej znaczyło.

Julio… wybieraj zawsze szczesliwa sciezke. I nie pamietaj zlej przeszlosci, bo teraz zostala juz tylko piekna przyszlosc. Nie pamietaj tez wspomnien z IRC’a, bo czas zaczac tworzyc przyszle wspomnienia w realu…