Oślepiony… słońcem.

Ktoś mnie zaczarował, rzucił piękny czar, który trwał prawie dobe i byłem tak dziwny, tak nieskoordynowany w czymkolwiek, co robiłem. Tak pełny energii, która mnie wypełniała od środka.

Ale wrociła pamięć. Pamięć przeszłości.

I wybudziłem się. Jak z pięknego snu w koszmar.

I o to mogę mieć do was, kobiet z mojej przeszłości, ten jedyny prawdziwy żal.
Nie o słowa, czyny, rany ale o to, że zmieniając moje życie pozbawiłyście mnie tego piękna, tych najpiękniejszych snów. Pozbawiłyście mnie możliwości przeżycia raz jeszcze tego, co kiedyś sprawiało, że byłem blisko was, a co zabiłyście we mnie.

Jeden jedyny żal.

Bo trudno śnić, gdy wszystko niszczeje w mroku przeszłości.

Zakopany przez was w grobie waszego milczenia, wiem już, że wciąż niestety potrafię czuć, ale ziemia waszych zapomnianych przez was słów już nie pozwala mi czuć choćby o tę chwilę dłużej czegoś wiecej niż tylko… ból.