Przemyslenia…

Wybaczcie mi wszyscy w ktorych zycie wkroczylem… ze swoja osoba niosac zamieszanie, watpliwosci, smutek, strach, obawy… Myslalem, ze jesli przechyle szale dobra, jesli zrobie cos dobrego to moze kiedys ten na gorze wybaczy mi krok jaki chcialem podjac… ale teraz wiem ze bledem bylo i jedno i drugie… Nie popelnie bledu, nie zdezerteruje… ale tez i nie moge probowac naprawiac tego swiata w taki sposob w jaki probowalem. Kazdy ma swoj czas zeby przezyc swoje zycie po swojemu, zeby rozwiazywac problemy, zeby myslec o jutrze. Nie moge juz wkraczac w niczyje zycie, nie moge bo nie da sie podzielic juz tak bardzo serca, rozkawalkowac go by starczylo dla wszystkich… Brakuje mi sil, brakuje mi odwagi by walczyc ze swoim zyciem a probuje walczyc o innych zycia… Nie wiem jak potrafie to godzic, nie wiem…. Ale to kosztuje bardzo duzo, i w pewnym momencie musze odchodzic… poddawac sie… zaczynam popelniac bledy… Ktorych nie potrafie sobie pozneij wybaczac.
Ale jeszcze nie tym razem, nie ten ostatni raz… jeszcze sie nie poddam.
Wiecie ze chodzenie po krawedzi choc jest bardzo niebezpieczne to jest czyms od czego mozna sie uzaleznic? Ja sie za bardzo uzalezilem od takiego mojego zycia, w ktorym zapomnialem, ze mam i swoje zycie do uratowania… ze nie znam recepty na inne…