Rytuał…

William Stafford

Na poligonie atomowym

„W południe, na pustyni, dysząca jaszczurka
czekała na historię, w jej łokciach było napięcie,
kiedy się wpatrywała w zakręt jednej z szos,
jak gdyby coś się mogło zdarzyć.

Wypatrywała czegoś położonego poza
zasięgiem ludzkiego wzroku, jakiejś ważnej sceny
odegranej w kamieniu dla maleńkich stworzeń
tam, gdzie się pojawiają skutki, jak wylot fletu.

Był zaledwie kontynent, co nie dźwigał na sobie wiele,
pod niebem, którego to wszystko nic a nic nie obchodziło.
Gotowe do zmiany, łokcie czekały.
Łapki trzymały pustynię w mocnym uchwycie.”
(tł. Stanisław Barańczak)

————————

Wiliam Yeats

W zmierzch

„Serce sterane, w przebrzmiałym czasie,
Wyrwij się z sideł dobrego i złego,
Zaśmiej się znowu wśród zmierzchu szarego,
Westchnij znów, serce, o porannej rosie.

Nie wie twa matka Eire, co to starość,
Zawsze lśni rosa, zawsze zmierzch szarzeje,
Choć miłość mija i bledną nadzieje,
Kiedy płomienie oszczerstwa je palą.

Pójdź, serce, gdzie piętrzy się stok nad stokiem,
Bo tam mistyczny jest związek jedyny
Słońca z księżycem, lasu i doliny,
Tam rzeka drogę drąży wraz z potokiem.

I woła Bóg samotnym rogu głosem,
A czas i świat jednako zawsze pierzcha,
Miłość jest mniej łaskawa od szarego zmierzchu,
Nadzieja nie tak droga jak poranna rosa.”
przekład – Ewa Życieńska