Sentencje Najwyższe.

Nie pisalem tak dawno. Mija czwarta rocznica powstania mojego bloga, zalozonego kiedys tam bardzo dawno temu. Zalozonego kiedys dla Kogos i tak bardzo waznego dla mnie… kiedys. Juz przestal byc moim powiernikiem, moja ewidencja faktow dokonanych i niedokonanych, zapisem marzen utopionych.

Czwarty rok, tak dlugo juz odkad zaczalem pisac te slowa, te monologi bez zrozumienia – bo nie rozumial ich nikt, choc kazdy rozumial… lecz na swoj sposob, nigdy na moj.

Cztery lata, ktore minely tak szybko, za szybko. Cztery lata, ktore najchetniej wykasowalbym z pamieci i ze swojego zycia. Cztery choc tak szybko mijajace to jednoczesnie tak dluzace sie lata. Radosci, nadzieje, zwatpienia i odrzucenia. Swiat Sieci, ludzi, kobiet, tysiecy rozmowcow i tej garstki nielicznych, ktorzy zostawali na dluzej, w tym i te, ktore przygarnialy mnie na choc jedna chwilke dluzej.

Jest we mnie smutek, wciaz i sadze ze pozostanie do konca moich dni. To te ranki, nigdy nie zabliznione, nigdy nie zaleczone i nie zadoscuczynione. To te plecy jakie widzialem, milczace plecy, ktore musialem blagac o wyjasnienia – dlaczego znowu ja.

Cztery lata, z ktorych lwia czesc zajely moje nieustanne dolowania, przemysliwania i gdybania, co by bylo, gdyby… gdyby nie te slowa rzucane ot tak przez nie, za ktorymi nie poszly nigdy dzialania, gdyby nie ten bol, gdyby nie ten czas i ne to sieciowe, kiedys moje, miejsce. Moze byloby tak samo, pewnie tak, dokladnie tak samo, bo na mnie nie bylo w ciagu tych czterech lat zadnego miejsca nigdzie, przy nikim. Byly zludzenia i ból, ktory pozostal na zawsze.

Cztery lata, tak wiele pamietam i jeszcze wiecej chcialbym zapomniec, nie zostawiajac po tym wszystkim sladu, ale nie potrafie. Wciaz pozostaja te ranki, te szpile wbite w moje serce, ktorych nikt nie staral sie wyciagnac. Pozostana i zostana, zrosniete ze mna na zawsze, nieusuwalne blizny na moim sercu. Marzenia niedokonane i przyszlosc odrzucona, watki z tragicznym koncem i slowa, ktorych zabraklo, gdy byly potrzebne.

Tak bardzo pragne teraz wymazac, zetrzec z kart mojego serca te wszystkie zapiski, ale nie potrafie do konca, nie potrafie zaplanowac i dokonac swojej wlasnej amnezji. Odebrano mi te radosc, radosc najczystsza, najszczersza, bezkompromisowo bezwarunkową.
Odebrano i zostawiono samemu sobie, na pozarcie moim wlasnym lzom wywołującym rdzę żalu wyżerającego mnie od środka, wyniszczającego tak bardzo. Odebrano mi to, co uwazam teraz za najwazniejsze – radosc dziecka, radosc niesplamioną zadnymi warunkami, zadnymi oczekiwaniami, niesplamioną tym, co przyszlo pozniej, brakiem nadziei na jutrzejszy dzien, na choćby jutrzejszą przyszłość i sens, w ktory zwatpilem, sens mojego tu istnienia, sens nie radosci, ale sens cierpienia, bolu, ktory rodzil sie i nie odchodzil.

Gorzkie łzy były mi nagrodą za najszczersze zaufanie… w slowa, w uczucia, w pryszlosc i marzenia. Nie pytalem nigdy o wiek, o wyksztalcenie, ani o status spoleczny, nie pytalem, bo nic rzeczywistego, tak szarego nie bylo wazne, liczyly sie uczucia, liczyly, az gasly, zabijane waszą ciszą. Tak wiele napisalem i tak wiele napiszę pewnie jeszcze o tym, pewnie każda kolejna rocznica bloga bedzie kolejnym listem… w nicosc, w kierunku osob, ktorych juz nigdy nie bedzie i w kierunku serc, ktorych zimno i wyrachowanie poznalem o pierwsze spotkanie za pozno.

Chcialbym odrzucic ten balast, tak bardzo pragne odrzucic te slowa, to wszystko, te uczucia, zle uczucia jakie sa we mnie. Chce uwierzyc, uwierzyc na nowo w sens, w moj sens, wlasny sens mojego tu istnienia. Ale nikt poza mna nie moze mi dac tego sensu, najwaznejszego.

Powoli teraz odkrywam na nowo w sobie uczucia, o jakich chcialem zapomniec, marzenia, ktore zdeptalem na dlugo po zdeptaniu ich przez inne osoby. Odkrywam nowy swiat, piekny i delikatny, eteryczny i jednoczesnie tak piekny – nazywamy to Naszym swiatem, tylko Naszym, Twoim Ukochana i moim, naszym malym swiatem na krancu tego swiata – tak malym i jednoczesnie tak duzym, by zmiescic nasze dwa serduszka i wzajem je otulac i leczyc. Myslac o tym, co napisalem wyzej, jednoczesnie chce i jednoczesnie nie chce traktowac Ciebie jak lek. Bo jestes Kims wiecej i nie moge traktowac Cie jak lek na to zlo z przeszlosci, nie wolno mi tak Ciebie traktowac, bo zaslugujesz i pragne dla Ciebie szczescia, cudownego szczescia i roli najwazniejszej dla mnie Osoby a nie tylko medykamentu na moje cierpienie. Dajac siebie i uczac sie na nowo ciepla, jakie juz prawie ostyglo we mnie i zagaslo, zaczynam na nowo marzyc, choc wciaz nie potrafie do konca uwierzyc, zaufac i odrzucic ten strach, od tak dawna obecny we mnie. Strach niepewnosci, strach autopowtarzalnosci, te obawe przed nieznanym a jednoczesnie znajomym.

Nie potrafie wyrazic tego, co teraz czuje, tej mieszanki wybuchowej przeszlosci i przyszlosci, tak destrukcyjnej dla mnie wewnetrznej walki, z tym, co bylo i minelo a tym, w co pragne wierzyc teraz. Odkrylismy tuz pod Naszymi powiekami Nasz swiat, jedyny, odtad wspolny, w ktorym od teraz mieszka juz dwoje, dwoje innych, dziwnych ludzi, choc tak roznych to jednoczesnie tak bardzo podobnych.

Dwoje wzajemnie wiedzacych, a nie rozumiejacych sie jedynie. Bo Ty wiesz i ja wiem, i juz nic wiecej nie potrzeba poza ciszą ktora juz nie oddala, lecz laczy w poczuciu absolutnego zrozumienia, otulając spokojem swojego miejsca na tym świecie. Pragne juz tylko, bys me oczy, zamkniete od tak dawna, otworzyla i bym mogl spojrzec, juz bez tego zmetnienia, ktore bylo wczesniej, zmetnienia przeszłością… bym mógł, w koncu mogl, spojrzec w przyszlosc…
i ujrzeć….

Ciebie
i…
Nas

Kocham Cię…

PS: A Ty tam na górze, prosze, uśmiechnij się w końcu do Nas i podaj nareszcie pomocną dłoń. Potrafisz? 🙂