Tak poplątane, tak zakręcone i tak poszarpane… zwyczajne ludzkie życie.
Jednak nie potrafię nie pisać o nim, o tym co czuję, jak żyję.
Nie wiem, pisałem już kiedyś, że blog jest dla mnie czasami jak zawór bezpieczeństwa, innym razem traktuję go jak forum wypowiadanych własnych myśli czy opinii i chyba jest dla mnie zbyt ważny by się całkowicie wycofać z pisania bloga.
Mam pisać mniej, by łatwiej można było je czytać… Postaram się w każdym razie pisać bardziej treściwie… by swoje myśli zawierać w pojedynczych zdaniach czy sentencjach a nie całych akapitach. Dopóki nie założę swojej strony na wszystkie historyjki, które udało mi się choćby napisać, to czasami może pojawić się jakiś fragment dłuższego tekstu.
Coś się zmieniło, może ja, może mój świat albo jego odbieranie przeze mnie, ale coś się zmieniło i ja nie wiem co ale wiem, że pewnie to będzie miało wpływ także na bloga, na jego treść i może w niedługim czasie nawet formę.
Wszystkim czytającym i zachęcającym mnie do pisania wpisów dziękuję serdecznie. Jest to dla mnie bardzo ważne, że istnieją osoby, które tu wracają i nie tylko czytają to co piszę ale i czują też słowa i myśli, które staram się przekazywać.
Kaju… czytając moje teksty tak coś pewnie 90% a pewnie nawet więcej spośród czujących cokolwiek osób, tak naprawdę koło 99,9 procent czyta je odbierając je jak swoje i przeżywając je po swojemu… widząc siebie i własny świat, swoją planetę, swoje problemy i troski… Może z jeden promil widzi na dodatek poprzez moje wpisy jeszcze mnie i to co ja i jak ja czuję… I to jest moja porażka albo sukces…
zależnie od tego z której strony spojrzeć…
nie latwo jest czuc to co piszesz ale przy odrobinie wysliku mozna odkryc tu takze wlasne uczucia wystarczy tylko chciec …