Ku Światłu... Posty

Ktos zadal mi pytanie, dlaczego musze byc samotny w swoim zyciu. Byla to dluga rozmowa, kluczylem w temacie wciaz krecac sie wokol odpowiedzi, ktorej nie chcialem powiedziec. I nie powiedzialem.…

I mija kolejna sobota pelna drazenia Sieci, odkrywania nowych blogow oraz nielicznych rozmow na IRC. Nawet w jednej z sieciowych „pogawedek” opowiedzialem czesc prawdy o sobie i mimo ze nie…

Gdy podczas rozmowy na Sieci zostawiacie mi pare sekund na moje mysli, w mojej glowie pojawia sie Ona, przychodzi bezszelestnie i otula mnie swym szalem…Pozniej wracam do rozmowy, im wiecej…

Samotnosc jest jak rak dreczacy dusze, jak zamalowana na czarno szyba, jak zimno sciany do ktorej mozna przytknac palce, jak nigdy nie zrealizowane mysli, jak ktos kogo nie ma i…

Jesli mowisz mi skacz… kimkolwiek jestes… to w twych slowach musi byc pewnosc… ze gdy juz skocze… potrafisz mnie zlapac… niczym rozbije sie… na samym dnie… a w zyciu… nie…

Za wysoko ustawiona poprzeczka. Nie przeskocze! Teraz juz moge tylko sie na niej powiesic.

Moj swiat i tak jest jedynie czarno-bialy przetykany wskros szarosciami… …wiec jak mam pisac o kolorach? Moglbym opisac kilkanascie odcieni szarosci, ale na dluzsza mete nawet to byloby dla mnie…

Gdy narastaja watpliwosci, kazda dodatkowa godzina pozostawiona na jakakolwiek decyzje jedynie je utrwala. Zmieniaja sie slowa, zmienia sie styl, czasami odcien slow. Gonitwa mysli, gmatwanina przypuszczen… Czasami jest to tak…