..

Juz nie wierze w slowa – ani twoje ani jej ani w czyjekolwiek. Bo slowa mozna napisac, powiedziec a pozniej jak zawsze wywalic do kosza – jak mnie.

Najwazneijszy jest szacunek i to jak ktos postepuje – czy zapomina, czy ma gdzies to czy zyje i co sie ze mna dzieje – czy sie odezwie choc raz na dwa miesiace z wlasnej woli a nie w odpowiedzina jakis sms.
I znow – najwazniejsze – czy potrafi mnie szanowac – nie wystawiac mnie w najtrudniejszej chwili, lub chocby potrafic wytlumaczyc dlaczego to robi.

To albo zbyt trudne dla wiekszosci albo za malo znacze by w ogole kogos to obchodzilo.

slowa slowa slowa – takze moje, tutaj. wciaz slowa, ale poza nimi przynajmniej ja cos jeszcze robilem, gdzies jezdzilem, poswiecalem sie, tworzylem, probowalem i bylem – ale zawsze brakowalo tej odrobiny szacunku dla mojej osoby.

Jedyny aniol umarl – wiesz o tym prawda?
Dlaczego? Bo nawet anioly potrzebuja odrobiny szacunku do samych siebie.
A do tego bylem czlowiekiem, ktorego mogl wyrzec sie kazdy, do ktorego slowa pisane czy mowione bywaly wyrzucane z pamieci zbyt szybko.

Ktos cos powiedzial, ktos czemus zaprzeczyl, ktos sie wyparl… mnie, uczuc, swiata i przyjazni.
Ktos powiedzial ze przyjazn to bzdura.
A ja wciaz i na nowo mowie: najwaznejszy jest szacunek, ten ktorego zabraklo. Jak i jednej kropki w jednym zdaniu. Kropki, literki, znaku, ktore ktos postanowil wywalic, bo tak mu bylo wygodniej.

Wiec niech tak bedzie! Skoro wszyscy wybieraja: wygodniej zamiast Prawdy.