Przymkniete powieki losu…

Szukalem, bladzilem, ktos wskazal strone..na ktorej znalazlem ten wiersz..Cos sprawilo, ze musze go tu umiescic…Bo jest mi tak bliski…
„zamykam oczy.
i co widze?
widze ksiezyc gwiazdy
i…nas.
stoimy obok siebie,
a dookola nie ma nikogo.
tylko my, noc i nasza milosc.
nie boje sie o ten obrazek,
bo wiem ze kiedy znow zamkne oczy
on tam nadal bedzie.”
Ale nigdy nie nalezy pozwalac, by cos pieknego istnialo jedynie pod powiekami..tak czuje.
Gdzie jest klucz do rzeczywistosci…?

I zgodnie z zapowiedzią…jak zawsze…na koniec blogu wiersze wyszperane z Sieci…
Dziś…utwór Daniela Jabłońskiego
(http://pe30.bydgoszcz.sdi.tpnet.pl/~daniel/zycie.html)

„Życie…”

„Wiele lat żyjesz tu na ziemi
Nie myśląc o tym co cię czeka.
Biegasz wciąż, rozwiązujesz problemy,
Nie widzisz obok drugiego człowieka.

Wiesz, że kiedyś odejdziesz i z tym się godzisz,
Więc żyjesz jak ptak przez długie lata,
Sądzisz, że śmierć cię wyswobodzi,
I sprawi, że znikniesz gdzieś w bezmiarze świata.

A jeśli Bóg istnieje, a człowiek ma duszę
I to jak żyjesz nie jest bez znaczenia,
To Stwórca wezwie Cię kiedyś na sąd do siebie
I spyta o to, co zrobiłeś dla Jego stworzenia.

Może więc warto zatrzymać się chwilę,
I zwolnić tempa w biegu morderczym.
Pomyśleć nad sobą, nad tym jak żyjesz
I na ludzi patrzeć nie oczami, lecz sercem!”

24 marca 1995 roku

I kolejny…
wiersz Fanuela…
(http://republika.pl/fanuel/index2.html)

„Kiedy przychodzi do mnie anioł
Przysiada w skórzanym fotelu
I kiedy otwiera moje oczy
Na perfekcyjny świat
Wiem
On udowadnia mi
Nic nie znaczę

Kiedy przychodzi do mnie szatan
Przysiada w skórzanym fotelu
I otwiera moje serce
Na zepsuty świat
Wiem
Nie jestem wśród Tych najgorszych
Jestem potrzebny

Kiedy przychodzi do mnie człowiek
Przysiada w skórzanym w fotelu
I otwiera mój umysł
Na świat
Wiem
Nie będzie mi niczego udowadniał
Nie będzie żadnych zbędnych słów
On po prostu wie
Czuję się wtedy
Taki zepsuty i perfekcyjny

Czuję się człowiekiem”